ONI PRZEŻYLI ŚMIERĆ KLINICZNĄ

Śmierć kliniczna – stan zaniku widocznych oznak życia organizmu, takich jak bicie serca, akcja oddechowa czy krążenie krwi. Od stanu śmierci biologicznej różni się nieprzerwanym występowaniem aktywności mózgu, możliwej do stwierdzenia za pomocą badania elektroencefalograficznego (EEG. Śmierć kliniczna jest drugą fazą okresu umierania, między agonią a śmiercią mózgu. Czas trwania śmierci klinicznej został określony na podstawie obserwacji klinicznych i wynosi ok. 3 minut. Śmierć kliniczna jest w niektórych przypadkach stanem odwracalnym. W opowieściach osób, które przeżyły śmierć kliniczną powtarzają się takie motywy, jak: uczucie spokoju i ulgi, oddzielenie się od ciała, unoszenie i przyglądanie się wszystkiemu z góry, wejście w ciemność, szybkie przesuwanie się przez tunel, napotkanie „obecności” lub usłyszenie głosu, oglądanie scen z własnego życia, jak klatek filmu, ujrzenie pięknych kolorów, wejście w światło. Wiele osób twierdzi, że to doświadczenie jest dowodem na istnienie życia po życiu, jednak naukowcy są sceptyczni.